Syrena Producent FSO Okres produkcji 1955 - 1983 Typy nadwozia sedan, wersje dostawcze

Syrena 104

Silnik Syreny 104

Syrena 105 kabriole

Historia

Kalendarium:

• 1953 powołanie zespołu konstruktorów (główni konstruktorzy: Karol Pionnierpodwozie), Fryderyk Blumke (silnik) i Stanisław Panczakiewicz (nadwozie) w Fabryce Samochodów Osobowych w Warszawie. (
• 1955 - pięć prototypowych Syren bierze udział w rajdzie
• 20 marca 1957 - rozpoczęcie produkcji modelu 100
• 1960 - rozpoczęcie produkcji modelu 101
• 1961 - rozpoczęcie produkcji modelu 102 i 1025
• 1962 - rozpoczęcie produkcji modelu 103
• 1965 - rozpoczęcie produkcji modelu 104
• 1968 - pierwsze próby skonstruowania wersji dostawczej Syreny 104
• 1968 - opracowanie projektu Syreny Laminat
• 1971 - prototypy wersji dostawczej Syreny (R-1, R-2, R-3)
• 21 sierpnia 1972 - przeniesienie produkcji do Fabryki Samochodów Małolitrażowych (FSM) w Bielsku-Białej, po wyprodukowaniu 177 234 sztuk, rozpoczęcie produkcji modelu 105
• 1972 - rozpoczęcie produkcji seryjnej wersji dostawczej R-20 i Syreny Bosto
• 30 czerwca 1983 – zakończenie produkcji po wyprodukowaniu 521 311 sztuk

Nazwy potoczne

• zipa
• skarpeta
• kurołapka, zającówka (dobra do łapania zajęcy przez otwierane drzwi pod prąd) - wersje 100 - 104

Modele osobowe

Syrena 100

Model samochodu produkowanego przez farbyrkę FSO. Konstrukcja opracowana przez inż. Stanisława Łukaszewicza , Stanisława Panczakiewicza (nadwozie) , Fryderyka Bluemke (silnik) przy wykorzystaniu elementów z samochodu Warszawa. Auto wyprodukowano jedynie w serii próbnej 100 szt. w 1957 r.

W lipcu 1955 roku podjęto decyzję o uruchomieniu seryjnej produkcji Syreny w FSO w Warszawie. Zmieniono założenia produkcyjne. Postanowiony mianowicie, że docelowa roczna produkcja osiągnie poziom 10 000 sztuk. Decyzja ta spowodowała konieczność zmiany technologii wytwarzania nadwozia. Do produkcji zakwalifikowane ostatecznie całkowicie metalową konstrukcję nadwozia o nieco zmienionej sylwetce. W roku 1957 wyprodukowano 200 Syren, których elementy nadwozi były wykonywane ręcznie. Podobnie wykonano pierwszych 300 sztuk w następnym roku, ale dalsze egzemplarze miały już nadwozie wykonane z elementów tłoczonych. Należy tu podkreślić, że Syrena była konstrukcją kompromisową wynikającą z jednej strony z bardzo ograniczonych środków finansowych na ten cel. Z powyższych względów w tym pojeździe zastosowano znaczną liczbę części i podzespołów pochodzących z samochodu Warszawa, co przyczyniło się do dużej masy własnej pojazdu wynoszącej 950 kg. (źródło: Ocalić od zapomnienia)

Syrena 100 (1957) - kareta 4-osobowa, 2-drzwiowa. Nadwozie całkowicie blaszane osadzone na ramie. Bagażnik dostępny z zewnątrz. Szyba przednia i tylnia panaromiczna. Zawieszenie przednie i tylne na poprzecznych resorach piórowych z amortyzatorami dźwigniowymi. Napęd przedni zespolony z niesynchronizowaną skrzynią 4-biegową i wolnym kołem. Silnik S-15 dwusuwowy, 2-cylindrowy o pojemności 744cm3 i mocy 27KM. Koła z oponami 5.25-16. Obciążenie użyteczne 330 kg. (źródło: książka)

wysokość - 1530mm szerokość - 1520mm długość - 4058mm

nadwozie - metalowy, dwudrzwiowy sedan podwozie - konstrukcja samonośna z ramą pomocniczą do mocowania silnika i zawieszenia przedniego zawieszenie przednie - niezależne, na półeliptycznym resorze piórowym i dolnych wahaczach poprzecznych zawieszenie tylne - zależne, na półeliptycznym resorze piórowym z jednym amortyzatorem hydraulicznym podwójnego działania silnik - typ S-15 rodzaj - dwusowowy, gaźnikowy pojemność skokowa - 746 cm3 układ cylindrów - pionowy liczba cylindrów - 2 średnica cylindrów - 65mm skok tłoka - 82mm stopień sprężania - 6,8 - 7,0 skrzynia biegów - czterobiegowa z biegiem wstecznym gaźnik - poziomy Jikov 35 POH moc maks. - 27 KM przy 3800 obr./min.

napięcie znamieniowe - 12V akumulator - ołowiowy o pojemności 37,5 Ah prądnica - typu P4a o mocy 130 W prędkość maks. - 100 km/h średnie zużycie paliwa - ok. 8 - 9 litrów / 100 km

Syrena 101

Wersja samochodu FSO Syrena, produkowana od latach 1959-1962, w stosunku do wcześniejej produkowanej serii "100" miała skrócone od dołu drzwi i inną konstrukcję progów z zastosowaniem progowych listw ozdobnych, od "100" stojedynka różniła się także dwoma wycieraczkami przedniej szyby zamiast jednej

W 1960 roku Syrena przeszła pierwszą niewielką modernizację. Równocześnie wprowadzono cyfrowe oznaczenie typu. Ulepszony model miał oznaczenie 101. W układzie zasilania silnika S-15 wprowadzono pompę paliwa sterowaną pneumatycznie oraz zastosowano inny typ gaźnika BVF. Dotychczasową jednopiórową wycieraczkę szyby przedniej zastąpiono zespołem o dwóch piórach pracujących współbieżnie. W układzie nośnym zmiany objęły zawieszenie przednie, gdzie wprowadzono amortyzatory teleskopowe. Zastosowano koła jezdne o zmniejszonej średnicy i ogumienie o wymiarach 5.60 - 15". W nadwoziu skrócono podokienną część drzwi i zmieniono konstrukcję progów wprowadzając równocześnie progowe listwy ozdobne. (źródło: Ocalić od zapomnienia)

Syrena 101 (1960) - berlina 4-miejscowa. Nadwozie 2-drzwiowe, w wersji luksusowej dwubarne z listwami ozdobnymi. Szyba przednia z podwójną wycieraczką. Konstrukcja ramowa. Zawieszenie przednie z resorem poprzecznym i amortyzatorami teleskopowymi, tylne z resorem poprzecznym z amortyzatorem dźwigniowym. Silnik S15 dwusuwowy, 2-cylindrowy o pojemności 744cm3 i mocy 27KM wyposażony w pompę paliwa. Koła z oponami 5.25-16. (źródło: książka)

Charakterystyka techniczna wg książki Z. Glinki "Naprawa samochodów FSO Syrena" Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, Warszawa 1969

Silnik Oznaczenie silnika S15 Rodzaj silnika dwusuwowy z przepłukiwaniem zwrotnym Układ cylindrów rzędowy, pionowy Liczba cylindrów 2 Średnica cylindrów 76 mm Skok tłoka 82 mm Pojemność skokowa 744 cm3 Stopień sprężania 7,0 Moc max (wg PN) 27 KM przy prędkości obrotowej 3800 obr/min Maksymalny moment obrotowy 6,25 kGm przy prędkości obrotowej 2000 obr/min Gaźnik poziomy BVF H362/16 Paliwo Etylina 76 Smarowanie mieszankowe, olejem Lux 10 (w stosunku 1:30) Filtr powietrza suchy siatkowy z tłuminkiem szmerów ssania Chłodzenie wodne z obiegiem samoczynnym Ciężar suchego silnika 65 kg

PODWOZIE Napęd przedni Sprzęgło cierne, suche, jednotarczowe Wolne koło wyłączalne Skrzynka biegów 4-biegowa zblokowana z silnikiem (4 przełożenia do jazdy w przód i 1 do jazdy wstecz) Wielkości przełożeń w skrzynce biegów całkowite I bieg 3,91 19,06 II bieg 2,37 11,55 III bieg 1,525 7,43 IV bieg 0,965 4,7 bieg wsteczny 7,5 36,56 Przełożenie przekładni głównej 4,875 Mechanizm różnicowy stożkowy o 2 satelitach Rama rury kształtowe o przekroju skrzynkowym Zawieszenie przednie resor poprzeczny, wahacze, amortyzatory teleskopowe dwustronnego działania Zawieszenie tylne oś pływająca (resor poprzeczny wysoko zamocowany), jeden amortyzator dźwigniowo-tłoczkowy dwustronnego działania) Mechanizm kierowniczy przekładnia gleboidalna o przełożeniu 18,2:1 Hamulec nożny hydrauliczny, działający na 4 koła Hamulec ręczny mechaniczny, działający na tylne koła Koła tarczowe, z obręczami 4,00J x 15"" Ogumienie 5,60 x 15" Ciśnienie powietrza w ogumieniu przód - 1,6-1,8 kg/cm2 tył - 1,6-1,8 kg/cm2 Rozbieżność kół przednich bez obciążenia 1,5-3 mm przy pełnym obciążeniu 0-2 mm Kąt pochylenia kół około 1° 30' Kąt wyprzedzania 0°+-30'

Nadwozie Wykonanie blaszane, 2-drzwiowe, 4-osobowe Szyba przednia i tylna panoramiczna Szyby drzwiowe przednia-obrotowa tylna-opuszczana Szyba boczna tylna nieruchoma

Wyposażenie elektryczne Układ jednoprzewodowy plus (+) połączony z masą Napięcie znamieniowe 12 V Akumulator pojemność 37,5 Ah Prądnica 12 V/150 W - P4a Regulator prądnicy RG 14a Rozrusznik 12 V/0,4 KM Układ zapłonowy 2 przerywacze, odśrodkowy regulator przyspieszenia zapłonu, 2 cewki zapłonowe Odstęp styków przerywacza 0,30 - 0,50 mm Ustawienie zapłonu przed zewnętrznym zwrotem tłoka 1 mm Świece zapłonowe: gwint M14 x 1,25 Świece zapłonowe: wartość cieplna 175 Świece zapłonowe: odstęp elektrod 0,6 - 0,7 mm

Wymiary Rozstaw osi 2300 mm Rozstaw kół przednich 1200 mm Rozstaw kół tylnych 1240 mm Długość 4040 mm Szerokość 1560 mm Wysokość (nie obciążonego) 1515 mm Prześwit poprzeczny 185 mm Promień skrętu minimum 5,2 m

Ciężary Samochodu suchego 875 kg Samochodu gotowego do jazdy 930 kg Samochodu z pełnym obciążeniem 1280 kg Dopuszczalne obciążenie (osoby + 40 kg w bagażniku) 350 kg Rozkład obciążeń: oś przednia 635 kg Rozkład obciążeń: oś tylna 645 kg

Pojemność Zbiornik paliwa 33 l Układ chłodzenia 6,5 l Zespół napędowy 2,3 l Hamulce hydrauliczne 0,4 l Amortyzatory: przednie 0,150 l każdy Amortyzatory: tylne 0,145 l Piasty kół: przednich 250 g każda Piasty kół: tylnych 125 g każda

Parametry ekploatacyjne Prędkość maksymalna (z pełnym obciążeniem) 105 km/h Prędkość maksymalna trwała 95 km/h Prędkość ekonomiczna 50-70 km/h Zużycie paliwa: nominalne (wg PN-67/S-04000) 9,0 l/100 km Zużycie paliwa: ekploatacyjne 8,5 - 9,5 l/100 km

Syrena 102

Model samochodu Syrena produkowany w latach 1962-1963, od poprzedniego modelu Syreny 101 odróżniał się krótszą klapą bagażnika o innej konstrukcji i innymi drobnymi detalami nadwozia. Produkowano również model 102 S wyposazony w silnik wartburga 312,podobnie jak w pózniejszym modelu 103 S.Zewnetrznie model 102 S róznił się od 102 podwójnymi listwami ozdobnymi poniżej klamki na bokach.

Syrena 103

Model samochodu FSO Syrena produkowany w latach 1963-1966. W stosunku do poprzednika 102: zmodernizowany został przód (inny wlot powietrza) oraz zastąpiono silnik S-15 silnikiem S-150.

Główne zmiany w silniku dotyczyły stopnia sprężania i faz rozrządu. Istniała także wersja 103 S, wyposażona w silnik Wartburga, dający dużą poprawę osiągów pojazdu.Model 103 S różnił sie zewnętrznie od 103 podwójnymi listwami ozdobnymi poniżej klamki na bokach. Syrenę 103 produkowano do 1966 roku, kiedy to wprowadzono model 104.

Syrena 104

Model samochodu FSO Syrena produkowany 1966 - 1972. Zastosowano w nim nowy silnik trzycylindrowy S-31, skrzynie biegów zsynchronizowaną, zmienione nieznacznie klosze lamp tylnych . Model 104 w odróżnieniu od 102 i 103 ozdabiano listwami bocznymi nie poniżej, ale na wysokości klamki i unoszącymi się w odróżnieniu od poprzednich modeli ku górze.

Dane techniczne:
Silnik

• Silnik: S-31, 2 suwowy, 3 cylindrowy, gaźnikowy z przepłukiwaniem zwrotnym
• Średnica cylindra/skok tłoka: 70/73 mm
• Pojemność skokowa: 842 cm³
• Stopień sprężania: 7.2
• Moc maksymalna: 40 KM przy 4300 obr./min
• Gaźnik: poziomy, Jikov typ 35 POH/048

Podwozie

• zawieszenie przednie: resor poprzeczny, wahacze z amortyzatorami teleskopowymi
• zawieszenie tylne: os sztywna, resor poprzeczny, 2 amortyzatory teleskopowe

Hamulce

• nożny: hydrauliczny na 4 koła
• ręczny: mechaniczny na tylne koła

Dane ogólne

• Sprzęgło: jednotarczowe suche
• Skrzynia biegów: synchronizowana 4-biegowa + bieg wsteczny
• Wymiary ogumienia: 5,60 - 15
• Nadwozie: blaszane, dwudrzwiowe
• Ilość osób: 5

Wymiary i ciężary

• zbiornik paliwa: 34 l
• długość samochodu: 4040 mm
• szerokość samochodu: 1565 mm
• wysokość samochodu: 1515 mm
• prześwit poprzeczny: 200 mm
• promień skrętu: 5,2 m
• dopuszczalny ciężar całkowity samochodu: 1260 kG

Instalacja elektryczna

• napięcie: 12 V
• prądnica: 12 V/ 220 W

Dane eksploatacyjne

• prędkość maksymalna: 120 km/h
• nominalne zużycie paliwa: 8,8 l/100 km

Syrena 105

Syrena 105

Syrena 105 - tył auta

Syrena 105 - model produkowany od 1972FSO i w latach 1972-1983 w FSM. Pierwsze modele 105 produkcji żerańskiej sygnowane były znaczkami WSM (Wytwórnia samochodów Małolitrazowych), zastąpionymi po rozpoczęciu produkcji w Bielsku znaczkiem FSM. Od poprzednika odróżniają go drzwi z zawiasami z przodu (jak we wszystkich współczesnych samochodach). Zastosowano tu klamki zewnętrzne pochodne od modelu Fiat 124/125p. Od 1974 wersja Syrena 105 Lux z lewarkiem zmiany biegów i hamulcem ręcznym w podłodze między siedzeniami. Syrena 105 L posiada także węższe fotele z regulacją kąta oparcia. W trzecim roku produkcji modelu 105, zmieniono miejsce montażu radia spod deski rozdzielczej (po stronie kierowcy) na jej środek, do specjalnie wyciętego i zaślepionego czarną atrapką otworu. Zastosowano prostokątne tylne światła odblaskowe nie poniżej - jak w poprzednich modelach, ale obok kloszy lamp tylnych. W modelu 105 obniżono o 2 cm krawędź tylnych bocznych okien. W roku 1882 z powodu braków materiałowych wyprodukowano 300 sztuk modelu 105 wyposażonego w tylne światła zaadaptowane od modelu Fiat 126p. przez

Syrena 105 doczekała się wersji pochodnych: Syrena R-20 to rolniczy pick-up, natomiast Syrena 105 Bosto to praktyczny furgon, bardzo przydatny w tzw. drobnej działaności. Do dziś zostało niewiele egzemplarzy tego samochodu, istnieją kluby miłośników (Syrena Klub Pomorze z Sopotu, Nekielski Klub Syren i Warszaw z Nekli), którzy robią wszystko, aby ocalić ten wyjątkowy samochód od zapomnienia.

Dane techniczne: zbiornik paliwa 35l, zużycie paliwa 7-8,5l/100, poj. skokowa 842cm3, prędkość 120km/h.

Modele osobowo-towarowe

Pierwsze próby stworzenia samochodu dostawczego na bazie Syreny podejęto w 1968. Skonstruowano wtedy pick-upa i furgona na bazie Syreny 104. Konstruktorami obu tych samochodów byli inżynierowie FSO Czesław Piechur i Stanisław Łukasiewicz. Pomimo dużego zainteresowania nie znaleziono środków potrzebnych do kontynuacji prac. Ostatecznie decyzja o budowie samochodów zapadła w 1971 roku.

Syrena Bosto

Syrena Bosto

Syrena Bosto jest to wersja dostawcza samochodu Syrena, produkowana przez bielskie zakłady FSM od grudnia 1971 do 30 czerwca 1983 roku. W furgonie tym zmieniono w stosunku do seryjnej Syreny zawieszenie kół tylnych przystosowując tym samym samochód do przewożenia większych ładunków. Samochód przystosowany był do przewozu czterech osób i ładunków o masie do 200 kg. Do budowy pojazdu wykorzystano przednią część osobowej Syreny 104, zaś tylna część ładunkowa była zupełnie nowym elementem opracowanym przez bielskich inżynierów. W póżniejszych latach pojazd zmodernizowano, uzywając do jego produkcji podzespołów Syreny 105.

Syrena R-20

Syrena R-20 - dostawcza wersja samochodu Syrena produkowana od 197230 czerwca 1983 w Fabryce Samochodów Małolitrażowych - Bielsko-Biała roku do

Prace nad rolniczą wersją Syreny trwały od 1971 roku. Stworzono wtedy trzy prototypy (R-1, R-2 i R-3). Syrenę R-20 zbudowano na bazie Syreny 104 jak osobowo-towarowy pojazd dla rolnictwa do przewozu ludzi i niewielkich ładunków. W roku 1974 powstała wersja rozwojowa tego modelu oznaczona jako R 20 M o zwiększonej powierzchni ładunkowej i obniżonym produ załadunku. W kolejnych latach skonstruowano jeszcze furgon R 20 F ze zdejmowaną nadbudową skrzyni ładunkowej wykonaną z blachy stalowej wyposażoną w oszklone drzwi tylne podnoszone do góry.

Prototypy

W ciągu 28 lat produkcji samochodów Syrena wprowadzono wiele zmian konstrukcyjnych udoskonalając kolejne seryjne wersje tych pojazdów. W toku prac nad nowymi modelami powstało wiele prototypów, które nigdy nie weszły do seryjnej produkcji.

Syrena 110

Syrena 110

W roku 1961 Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Motoryzacyjnego (BKPMot) rozpoczęło prace nad stworzeniem nowego samochodu małolitrażowego mającego zastąpić Syrenę 104. pod kierownictwem inżyniera Edwarda LothaAlfa, Beta, Gamma i Delta. Zbudowno trzy pierwsze protoypy, a do badań skierowno tylko przednionapędowe modele Beta i Gamma. opracowano projekty czterech protoypów oznaczonych kolejnymi literami greckiego alfabetu:

Równolegle do prac BKPMot trwały prace zespołu konstruktorów w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu nad skonstruowaniem nowego samochodu popularnego - Syreny 110. W roku 1964 oba zespoły połączyły sie, aby wspólnie pracować nad nowym polskim samochodem, który miał wejść do seryjnej produkcji już w roku 1968, przy wielkość produkcji rocznej sięgającej nawet 50 tys. sztuk.

Przed zespołem konstrukcyjnym postawiono bardzo ambitne założenia. Nowy samochód miał nowoczesne samonośne trzydrzwiowe nadwozie typu hatchback, w którym wygodnie mogłyby podróżować cztery osoby z 350 kg bagażu przy maksymalnej masie własnej pojazdu nieprzekraczającej 720 kg. Auto miało rozpędzać się do 100 km/h w 15 s, a prędkością maksymalną miało być 125 km/h, jednocześnie zużycie paliwa powinno być okreslone w granicach 8 litrów na 100 km.

Aby sprostać tym wymaganiom należało zbudować nowoczesny silnik 4-suwowy. Jednak to zadanie odłożono na przyszłość skupiając się na modernizacji 2-suwowego, 3-cylindrowego silnika S-31 o pojemności 842 cm³. Skonstruowano zupełnie nowe lekkie samonośne 3-drzwiowe nadwozie. Zastosowano w nim bardzo ciekawe i nowatorskie rozwiązanie techniczne - dzieloną ramę przednią pozwalającą na demontaż całej przedniej części karoserii wraz z zespołem napędowym. To rozwiązanie miało umożliwić szybkie naprawy, a w przyszłości pozwolic na montaż 1-litrowego 4-suwowego silnika w układzie poprzecznym. W zawieszeniu nowego pojazdu zastosowano resorowanie na 4 spiralnych sprężynach (z przodu i z tyłu) współpracujących z układem 2 wahaczy oraz stabilizatora z przodu i pojedynczych wahaczy z tyłu. Z modelu 104 przejęto sprzęgło i skrzynię biegów.

Pomimo nowoczenej konstrukcji i osiągów na świtowym poziomie w latach 1965 - 1966 wykonano tylko około 20 prototypów przeznaczonych do prób drogowych, a prace nad Syreną 110 porzucono ze wzgędu na zakup licencji na Fiata 126p.

Syrena Sport

Syrena Sport

Syrena Sport

W początkach lat 60. XX wieku w FSO grupa inżynierów stworzyła Syrenę Sport. Konsrukcja samochodu opracowana przez Cezarego Nawrota była całkowitą nowością, z nadwoziem wykonanym z laminatu opartym na nośnej płycie podłogowej. Podczas budowy korzystano z podzespołów Syreny. Wykorzystano z niej przednie zawieszenie, układ kierowniczy, napęd i zawieszenie silnika. Powiększono rozstaw kół. Cezary Nawrot wykonał rysunki 2 sportowych siedzeń. Pod płaską i aerodynamiczną maską nie mieścił się seryjny silnik, w prototypie zastosowano silnik typu boxer skonstruowany przez Władysława Skoczyńskiego na bazie silnika samochodu Panhard Dyna z wykorzystaniem cylindrów Junaka. Silnik ten miał 750 cm³ pojemności i osiągał moc 25 KM przy 5000 obr/min. W hamowni silnik przeszedł wszystkie próby. 1 maja 1960 zostało wystawione na widok publiczny. Wybudowano jeden egzemlarz Syreny Sport. Na zachodzie Syrena Sport uzyskała miano najpiękniejszego auta zza Żelaznej Kurtyny.

Mimo iż projekt cieszył się sporym zainteresowaniem, spotkał się z niechęcią władz komunistycznych, które uznały go za pomysł bardzo ekstrawagancki. Prototyp Syreny Sport stał magazynach Ośrodka Badawczo - Rozwojowego w Falenicy do lat siedemdziesiątych XX wieku. Następnie wydano decyzję by go zniszczyć. Pracownicy starali się za wszelką cenę uratować unikalny prototyp, lecz specjalna komisja pilnowała, żeby całe nadwozie doszczętnie rozbić. [1]

Syrena Laminat

Syrena Laminat

Syrena laminat została opracowana w 1968 roku w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Samochodów Osobowych w Falenicy. Projekt ukryto pod nazwą "projekt 361/66". W porównaniu do innych modeli SyrenyFiata 125p. Dla Laminatu wykonano nowe wnętrze, które było dużo nowocześniejsze od tego z modeli produkcyjnych. Nadwozie wykonywano częściowo ręcznie (kilkanaście godzin) i łączono z podwoziem Syreny 104. zmieniono kształt maski samochodu i zamontowano kilka części wystroju wnętrza z

Syrena Mikrobus

Syrena Van

W 1960 roku wykonano prototyp mikrobusu dla 7 osób, na bazie Syreny. nadwozie drewniano-stalowe zaprojektował Cezary Nawrot.

Samochód miał trzy rzędy siedzeń. Do napędu pojazdu użyto silnika S-15. Dopuszczalne obciążenie mikrobusu to 480 kg, sama Syrena bez załadunku ważyła 0,9 tony. Jedyną wadą konstrukcji było nadwozie trzydrzwiowe.

Wartburg

- nazwa samochodów produkowanych przez fabrykę VEB Automobilwerkes Eisenach w dawnym NRD (Niemieckiej Republice Demokratycznej).

Po II wojnie światowej, w wyniku podziału Niemiec, koncern BMW utracił swoją główną wytwórnię samochodów w Eisenach (miejsce urodzin Bacha) - znalazła się ona na terenie wschodnich landów. "Nowi właściciele" początkowo kontynuowali produkcję przedwojennych aut BMW pod marką EMW (potem IFA).

Wartburg 1000 (311, 312, 313)

W 1956 r. zaprezentowano jednak nowy, napędzany dwusuwowym silnikiemWartburgIFA F9. Występowało jako 4-drzwiowy sedan, 3-drzwiowe kombi, 5-drzwiowe kombi - Camping, Pickup, Cabriolet, Coupé oraz w wersji Sport (zwanej 313) - dziś bardzo poszukiwanej przez kolekcjonerów. pojazd. Prezentujący się bardzo nowocześnie jak na tamte czasy samochód nazwano Wartburg 311. Jego nazwa pochodzi od zamku znajdującego się na wzgórzach w okolicy miejsca produkcji. Auto było daleko idącym rozwinięciem, opartego na przedwojennej konstrukcji wozu

Modelem 311 zapewne nie tylko ze względów marketingowych, ale i ambicjonalnych Niemcy startowali również w wielu europejskich i krajowych rajdach - np. Internationale Rallye Wartburg.

W 1962 roku, AWE (Automobilwerke Eisenach) modernizuje Wartburga 311, montując w nim silnik o zwiększonej pojemności do 992 ccm. Dla odróżnienia nazywa się go 1000 zamiennie z 312. Po trzech latach do produkcji wprowadzony zostaje model przejściowy. Pozostaje znana z 311/312 karoseria, ale pojawia się zupełnie nowe podwozie. Nadal jest to konstrukcja ramowa, ale już z niezależnym zawieszeniem na sprężynach oraz stabilizatorem tylnej osi. Gruntownie zostaje zmodernizowany silnik, skrzynia biegów, miejsce 15 calowych kół zajmują mniejsze 13 calowe z rzadko spotykanym rozstawem szpilek 4x160. Archaiczne półosie z homokinetycznymi przegubami zastępują nowe, z podwójnym przegubem Cardan'a. W oficjalnej nomenklaturze model ten nazywany jest nadal 1000, jednak dla odróżnienia poprzedniej wersji, oznaczano go często kodem fabrycznym: 312/1. Przejściówka byłą produkowana do 1967 roku (równolegle z nowym modelem), a w ofercie pozostawała do 1968 roku. Wartburgi poza krajami znajdującymi się za żelazną kurtyną eksportowano także do Europy Zachodniej a nawet do obydwu Ameryk.

Podstawowe dane techniczne modelu 311 (312): Pojemność skokowa: 900 ccm (1000 ccm); Moc: 37 KM (45 KM); V max: 115 km/h (125 km/h); Przyspieszenie od 0 do 100 km/h: 42,3 s (0 - 80 kmh - 15 s); Długość/szerokość/wysokość: 430/157/145 cm

Wartburg 353

Wartburg 353 model '85. W latach ~1983-88 imitując tworzywo sztuczne fabrycznie lakierowano metalowe zderzaki na czarno. Plastiki pojawiły się dopiero wraz z modelem 1.3.

W 1966 r. pojawił się następca "312" - Wartburg 353. Auto również wyróżniało się nowoczesną jak na swoje czasy stylistyką. Zgodnie z panującymi wówczas trendami kanciaste nadwozie, pomimo zwiększonej przestrzeni pasażerskiej, cechowało się mniejszymi niż u poprzednika wymiarami zewnętrznymi.

Podobnie jak w przypadku wcześniejszego modelu, 353 też doczekał się różnych odmian nadwoziowych, choć ich liczba była znacznie skromniejsza - poza sedanem były to: kombi - Tourist i praktyczny, ale mało popularny pickupTrans. W roku 1969 zaprezentowano oparte na 353 dwumiejscowe sportowe auto Wartburg Melkus RS1000. -

353 był praktycznie ostatnią prawdziwą nowością w historii tego wschodnio-niemieckiego producenta. Pomimo wielu modernizacji, z których najbardziej widoczną przeprowadzono w 1985 r. zmieniając m.in. pas przedni, auta te ze swoim "kołyszącym się", ramowym nadwoziem coraz bardziej odstawały od zachodniej konkurencji, stając się z czasem nawet w krajach Europy Środkowo-Wschodniej obiektem żartów. Poważniejsze zmiany konstrukcyjne były nieuniknione - na wdrożenie całkiem nowego modelu (prototypy 360, 610m) nie było pieniędzy i zgody władz państwowych (?!).

Fabryka próbowała ratować wizerunek swoich produktów biorąc nadal udział w licznych, renomowanych imprezach sportowych. Jednak startujący w latach osiemdziesiątych w "obciachowej" klasie rajdowy model 353 WR wyglądał groteskowo przy kilkusetkonnych Audi i Lanciach.

Podstawowe dane techniczne modelu 353 sedan: Pojemność skokowa: 992 ccm; Moc: 50 KM; V max: 130 km/h; Od 0 do 100 km/h: 25 sekund; Długość/szerokość/wysokość: 422,9/164,2/149,5 cm

Wartburg 1.3

Wartburg 1.3 - gruntownie odświeżona dwudziestodwuletnia konstrukcja.

W 1988 r. przy współpracy z Volkswagenem zaprezentowano w końcu model 1.3 - ostatnie wcielenie "353". Auto posiadało całkowicie nowy silnik VW, od którego pojemności wzięto niezbyt wyszukaną nazwę, oraz wiele zmienionych elementów nadwozia: zderzaki z tworzywa (przedni pełnowymiarowy), nowe tylne i przednie lampy - płynnie wraz z kierunkowskazami wkomponowane w karoserię. Poprawiono również wyposażenie wnętrza.

Jednak nawet najważniejsza nowość - silnik nie pomogła w uratowaniu sprzedaży. Przypieczętowaniem końca historii Wartburga były zmiany polityczne w Europie Środkowej, w tym upadek Muru Berlińskiego i napływ na tereny NRD tanich, używanych aut z zachodu. Ostatni Wartburg zjechał z taśmy produkcyjnej 10 kwietnia 1991 roku. Obecnie fabryka w Eisenach należy do koncernu General Motors i produkuje się w niej różne modele Opla.

Podstawowe dane techniczne modelu 1.3 sedan: Pojemność skokowa: 1272 ccm; Moc: 58KM; V max: 148 km/h; Od 0 do 100 km/h: 17,5 s; Długość/szerokość/wysokość: 421,6/164/149,5 cm

Fiat 126p - modele, silniki

Polski Fiat 126p jest odmianą Fiata 126 (który powstał jako efekt ewolucji Fiata 500 Nuova produkowanego od 1957r. w Turynie), produkowaną na licencji Fiata w Fabryce Samochodów Małolitrażowych w Bielsku Białej i Tychach. Proceder trwa od 1973 r.

Konstrukcja techniczna jak na lata siedemdziesiąte nie była więc w żadnym wypadku zacofana. Z czasem pojawiały się również dalsze ulepszenia i zmiany konstrukcyjne. Zarówno oryginalna wersja (Fiat 126) jak i polska wersja (126p) zostały zmodernizowane po raz pierwszy w 1977 roku i dotyczyły wyposażenia oraz silnika. Polacy mieli więc w 1977 roku do wyboru następujące modele Fiata 126p:

- 126p-650 - wersja ta miała silnik o zwiększonej pojemności, która wynosiła 652cc. Pojawiła się w niej również nowa i estetyczna, a przede wszystkim funkcjonalna plastikowa nakładka tablicy rozdzielczej z wnęk na radioodbiornik. Zmienione zostało również na lepsze poszycie boczne, które umożliwiało od tego momentu mocowanie bezwładnościowych pasów bezpieczeństwa.

- 126p - 650S - wersja wyprodukowana na podstawie standardowego modelu (opisanego wyżej). Choć wydaje się to nieprawdopodobne, miała jeszcze bogatsze wyposażenie, które zwiększało wygodę i bezpieczeństwo podróżujących pasażerów. Przednie siedzenia miały od tego momentu możliwość regulacji pochylenia oparcia. W aucie znajdował się również wyłącznik zapłonu oraz blokada kierownicy. Pojawił się również regulator pracy wycieraczek, pomyślano nawet o ogrzewaniu tylnej szyby.

- 126p - 650L - model ten posiadał wzmocniony układ hamulcowy, tarcze kół miały nową konstrukcję. W aucie pojawiły się też takie bajery, jak sygnalizacja niskiego poziomu płynu hamulcowego w plastikowym zbiorniku lub sygnalizacja zaciągniętego ręcznego.

- 126p - 650K - model, który powstał na bazie poprzedniego opisanego modelu. 650K miał wzmocnione zderzaki wyposażone w nakładki ze sztucznego tworzywa oraz listwy ochronne na bokach nadwozia. Przednie siedzenia uległy również zmianie i pojawiły się fotele bardziej ergonomiczne. Kierownica z pianką poliuretanową ma pochłaniać uderzenia w czasie zderzenia, jako że w maluchu nie ma poduszki powietrznej… W 650K znalazło się również miejsce i na inne dodatki, takie jak bezwładnościowe pasy bezpieczeństwa oraz półka z miejscem na głośnik pod tablicą rozdzielczą.

- 126p Bis

- model malucha, który został najbardziej zmieniony. Sam 126 Bis (restyling) został zaprezentowany na salonie samochodowym we Frankfurcie w 1987 roku. Znaczna część zmian konstrukcyjnych jest autorstwa Polaków. Auto generalnie ma te same wymiary co poprzednich. Zainstalowano jednak trzecie drzwi, mające ułatwiać zdecydowanie dotarcie do bagażnika znajdującego się za tylnym siedzeniem (został od wygospodarowany dzięki poziomemu układowi cylindrów). Poprawiła się również widoczność z tyłu dzięki zwiększonej powierzchni tylnej szyby. Pojemność przedniego bagażnika Fiata 126 Bis wynosi 55 litrów, natomiast tylnego - 110 litrów (po złożeniu oparcia kanapy pojemność wzrasta 4,5 krotnie. 126 Bis dysponuje również nowym silnikiem o objętości 704cc.

126p Bis produkowany był do 1991 r. przez zakłady FSM w Tychach. Potem rozpoczęła się produkcja Cinquecento, a produkcji Bis'a zaprzestano.